Mijn naam is Joke en ik wil je graag in contact brengen met geometrie: een bijzondere vorm van geometrie.

Vanaf het moment dat ik potlood en papier kon onderscheiden ontstond een eerste patroon. Duizenden lijntjes die ik met elkaar in verbinding bracht zorgde ervoor dat er een moederbord ontstond.

Ik voelde mij zeer aangetrokken tot de sfeer waarin ik was tijdens het tekenen. Gevoelsmatig verbleef ik in de wereld van het ongeziene waar deze vorm van geometrie een veelheid van patronen kent.

De vormen die ik dan voor mijn gesloten ogen kreeg te zien waren slechts kleine verbindingen die zich lieten  ontpoppen tot een geometrisch patroon. Elke lijn die verbinding maakte met een andere liet een creatie zien waaruit  een complete vorm ontstond. Symbolen noem ik ze.

Het tekenen van symbolen heeft mij op gevoelsgebied veel gebracht. En ook inzicht gegeven. De sfeer waar ik in toefde tijdens het trekken van de lijnen heeft er voor gezorgd dat ik altijd dicht bij mijzelf ben gebleven. Ik noemde het mijn hartverbinding. Mijn hoofd gaf mij daarin alle ruimte en de gelegenheid om zonder gebruik van welk instrument dan ook in alle puurheid uit de losse hand de vorm te laten ontstaan.

De vele symbolen die ik door mijn leven heen getekend hebt zijn gekenmerkt met mijn liefde voor de vorm. En dat gevoel is alleen maar sterker geworden…

Untitled design - 2019-08-20T121403.348
20190519_152527
20190519_152618

Tentoonstelling

Mijn werken toonde ik in den beginne op beurzen. Voornamelijk in de esoterische wereld. Ik merkte al snel dat men geraakt was bij het zien van de symbolen. De  gesprekken die out of the blue ontstonden lieten altijd een indruk achter. Herkenning was wat men ervoer en niet zelden gepaard met emotie. Dit was duidelijk mijn doelgroep en ben gaan tekenen in opdracht.

In het tekenen van een opdracht wilde ik de juiste connectie leggen tussen de mens en het symbool. Dat deed ik door mij af te stemmen op de naam van de persoon. Vooraf aan het tekenen legde ik de verbinding tussen beide waardoor het symbool heel persoonlijk werd. Door de jaren heen heb ik veel reacties ontvangen waar het persoonlijk symbool werd ervaren als een tweede “ik”. Ook de tekst die ik er bij schreef werd als een herkenning tot zich genomen.

Publicaties in diverse tijdschriften bleven niet uit toen ik mijn eerste boek uitbracht.

Ommekeer

Maar er kwam een ommekeer in 2016. Het jaar begon goed. Het was mijn jubileumjaar: 25 jaar symbolen. Ik was uitgenodigd bij een tv programma op RTL om over de symbolen te praten. De toekomst zag er mooi uit want ik zou maandelijks een aantal symbolen introduceren. Echter kreeg ik kort na de eerste uitzending een auto ongeluk. Deze ervaring had een grote impact op mij. In een later stadium, tijdens mijn herstel, merkte ik dat al mijn kwaliteiten die ik in mijn werk legde waren weggevaagd. Ik kon niet meer in de sfeer geraken die ik zo goed kende… Hoe ik ook mijn best deed om de verbinding te leggen vanuit mijn hart, moest ik accepteren dat mijn hoofd de totale regie had overgenomen.

Regelmatig keek ik naar de symbolen om te voelen of ik er contact me kon leggen. Maar nee. Dat wat ik kende, was weg! Toen kwam de fase van “loslaten”. Met moeite en met pijn in mijn hart ben ik gaan accepteren dat het niet anders was. En juist op dat moment ontpopte zich een nieuwe weg toen ik mijn symbolen als kunst ben gaan zien. Een totaal andere zienswijze zorgde er voor dat ik weer kon tekenen.

Nu zie ik het ongeluk zelfs als een stukje geluk in mijn leven want niet veel later opende ik samen met Wil, mijn partner, onze galerie.